Кем хуҗа?

Валентина ОСЕЕВА

Кем хуҗа?

Зур кара эт Жук исемле иде. Ике малай, Коля белән Ваня, Жукны урамнан табып алып кайттылар. Аның аягы яраланган иде. Коля белән Ваня аны бергә тәрбияләделәр, ә Жук терелеп җиткәч, малайларның икесе дә аны үзенеке итмәкче булды. Ләкин Жукның хуҗасы кем соң — моны алар һич кенә дә хәл итә алмадылар. Шуның өчен дә аларның бәхәсе һәрвакыт ызгыш белән тәмамлана иде.

Менә бервакыт алар урман эченнән баралар. Жук алдан йөгерә. Малайлар кызып бәхәсләшәләр.

— Эт минеке, — ди Коля. — Жукны, беренче күреп, мин алып кайттым!

— Юк, минеке, — ди ачуланып Ваня. — Мин аның яралы аягын бәйләдем, аңа тәмле әйберләр ашаттым!

Берсенең дә юл куясы килми. Ахырында малайлар бик нык ызгыштылар.

— Минеке! Минеке! — дип кычкырдылар икесе дә.

Кинәт урман каравылчысы йортыннан ике бик зур овчарка килеп чыкты. Алар Жукка ташландылар, аны җиргә ектылар. Ваня, кабаланып, агачка үрмәләде һәм иптәшенә:

— Кач тизрәк! — дип кычкырды.

 Ләкин Коля бер таяк эләктереп алды да Жукка ярдәмгә ташланды. Тавышка урман каравылчысы йөгереп килде һәм үз овчаркаларын куып җибәрде.

Ул, ачуланып:

— Кем эте бу? — дип кычкырды.

— Минеке, — диде Коля.

Ваня эндәшмәде.

Автор фотосы.